Mwangaza wa alfajiri uliingia taratibu juu ya kijiji cha mbali cha babu yake **Mzee Sura**, kijiji kilichofichwa katikati ya milima ambako hata harufu ya kemikali za Sam isingeweza kufika. Hewa ilikuwa safi, ikinukia udongo uliolowa umande, ikileta utulivu ambao Sura hakuwahi kuupata katika miaka yake yote ya "ufundi" mjini.

Mzee Sura alikuwa ameketi kwenye kigoda mbele ya nyumba yake ndogo ya udongo. Alikuwa akitazama shamba lake la mahindi likistawi kwa kijani kibichi cha asili, si kile kijani cha laana. Kiganja chake, ambacho mara moja kilikuwa na kovu la uzi mwekundu, sasa kilikuwa laini na kimepoa, kikiwa na makovu ya kazi halali ya shamba pekee.

**Bi. Rehema** alitoka ndani akiwa amebeba bakuli la uji wa moto. Uso wake ulikuwa umepoteza ule ukali wa kishirikina na badala yake kulikuwa na unyenyekevu wa kweli. Alimkabidhi Sura uji ule kwa mikono miwili.

"Mume wangu, uji huu hapa. Leo kazi ya palizi ni nzito, inabidi ule ushibe," Rehema alisema akitabasamu kwa amani.

Sura aliupokea uji ule, kisha akamtazama **Mwajuma** aliyekuwa akitoka mtoni na ndoo ya maji kichwani. Mwajuma alikuwa na uja uzito wa miezi saba sasa—lakini safari hii, hakuwa na hofu. Mimba hiyo ilikuwa ya damu na nyama, tunda la upendo wa kweli uliopatikana baada ya wote watatu kutakaswa kwa moto na toba.

Kile kovu la dhahabu tumboni mwa Mwajuma lilikuwa limebaki kama alama ndogo tu isiyo na maumivu, ukumbusho wa kule walipotoka.

"Sura," Mwajuma alianza huku akitua ndoo yake, "Leo asubuhi nimeota yule mtoto wa ajabu. Hakuwa na uzi mwekundu wala chupa ya agano. Alikuwa anacheka tu, kisha akapaa kuelekea juu kwenye nuru."

Sura alinywa uji wake taratibu, kisha akawatazama wake zake wote wawili. "Yule hakuwa mtoto wetu, Mwajuma. Alikuwa ni kivuli cha makosa yetu kilichokuja kutufunza adabu. Sasa kwa kuwa nyoyo zetu zimekubali kuwa na kutosheka na kile tulichonacho, amepata amani na hatarudi tena."

Jioni hiyo, jua lilipokuwa likizama, Mzee Sura aliwaita wake zake na kuwashika mikono. "Tumeacha kila kitu mjini; nyumba, mali, na sifa za uongo. Lakini hapa kijijini, tumepata kitu kikubwa zaidi—utu wetu. 'Ufundi' wangu sasa hautakuwa tena kwenye vitanda vya dhambi au kutafuta sifa za kiume, bali utakuwa kwenye kuwalinda ninyi na kuwalea watoto wetu katika njia ya haki."

Bi. Rehema alilia machozi ya shukrani, na Mwajuma akaegama kifuani mwa Sura. Hakukuwa tena na hofu ya Sam, wala kivuli cha Juma. Sam alikuwa amezikwa na mto, na siri zake zote zilitoweka na maji.

Mzee Sura aliwaongoza wake zake kuingia ndani ya nyumba yao. Usiku ule, mwezi ulikuwa mwangavu kuliko kawaida, ukiangazia maisha mapya ya familia iliyovunjika na kuunganishwa tena kwa toba. Nyumba ya Sura haikuwa tena na harufu ya "mafuta mafuta", bali harufu ya uaminifu na matumaini.

**MWISHO WA HADITHI**