Jua la asubuhi lilichomoza kwa rangi ya dhahabu iliyokolea, likiashiria mwanzo wa zama mpya katika ufalme wa Kalinga. Leo ilikuwa siku ya sherehe kuu; siku ambayo mwanamfalme **Sangu** angetambulishwa rasmi kwa mababu na raia wake. Kila kona ya mji ilijawa na harufu ya nyama choma na vigelegele vya wanawake waliovalia mavazi ya shanga.

**Kaisi** alisimama mbele ya kioo kikubwa cha shaba, akijitazama. Hakuwa na ule mwanga wa zambarau tena, wala misuli ya kichawi. Alikuwa binadamu. Lakini alipoitazama sura yake, aliona amani ambayo hakuwahi kuwa nayo tangu siku ile aliyosukumwa mtoni.

**Ghazala** aliingia, akiwa amembeba Sangu. Alikuwa amevalia vazi la hariri nyekundu lililomfanya aonekane kama mungu-mke wa uzuri. "Mume wangu, **Bi. Karinga** anakusubiri kwenye chumba cha siri cha babu yako. Anasema saa imefika ya kufungua sanduku la mwisho."

Wote watatu walielekea chini ya ikulu, ambako sanduku dogo la mbao za mpingo lilikuwa limewekwa juu ya jiwe la damu. Bi. Karinga alikuwa ameshika ufunguo wa zamani.

"Kaisi," Bi. Karinga alianza kwa sauti ya kishindo. "Siri ya mwisho si kuhusu vita, wala uume wa miujiza. Humo mna agano la Kalinga."

Sanduku lilifunguliwa. Ndani yake kulikuwa na pete mbili za shaba rahisi na karatasi ya ngozi iliyoandikwa:
> *"Ufalme haujengwi kwa nguvu ya uume mmoja, bali kwa umoja wa nyumba moja. Mfalme bora si yule mwenye miujiza, bali ni yule anayeweza kumpenda mke wake na watu wake kama binadamu, si kama mungu."*

Kaisi alitabasamu. Alichukua zile pete, akamvisha Ghazala moja na yeye kuvaa nyingine. "Hii ndiyo nguvu yetu ya kweli, Ghazala. Siyo uchawi wa Mzee Puta, bali ni uaminifu wetu."

Walitoka nje na kupanda juu ya kile kiti cha enzi cha nje kinachotazamana na mji mzima. Maelfu ya watu walianguka magoti kwa heshima. Kaisi alimnyanyua mwanawe Sangu juu kuelekea jua.

"Watu wa Kalinga!" Kaisi alinguruma. "Zama za laana zimekwisha! Zama za majini na mamba zimezikwa! Leo tunaanza safari ya binadamu, tukiongozwa na upendo na haki!"

Kishindo cha shangwe kilisikika hadi mto Sangu.

Usiku ulipofika, baada ya sherehe zote kwisha, ufalme ulitulia. Kaisi na Ghazala walirudi chumbani kwao kwa mara ya mwisho katika simulizi hii. Walimuweka Sangu kwenye kitanda chake kidogo na kubaki wao wawili.

Ghazala alimkaribia Kaisi, akizima mishumaa yote isipokuwa mmoja. Alimvua Kaisi taji lake na kuliweka pembeni. "Leo, nataka mume wangu. Yule kijana wa vibarua aliyenipenda tangu mwanzo, bila ufalme wala siri za mtoni."

Kaisi alimvuta Ghazala kifuani mwake. Walifanya mapenzi kwa utulivu na unyenyekevu, mahaba ya kweli ya binadamu yasiyohitaji miujiza ya dhahabu. Kila mguso ulikuwa na maana ya "asante," na kila pigo la moyo lilikuwa ni ahadi ya kesho. Kaisi alihisi uhai uleule wa mwanzo ukimtiririka, akijua kuwa uzao wake utakuwa salama kwa sababu ulijengwa juu ya msingi wa ukweli.

Mbali na hapo, kule mtoni, mamba mmoja mdogo alijitokeza majini, akatazama ikulu kwa sekunde moja, kisha akazama na kutoweka milele. Laana ilikuwa imefutwa kabisa.

Kaisi na Ghazala walilala wakitabasamu, mikono yao ikiwa imeshikana kwa nguvu, wakisubiri alfajiri ya maisha marefu ya furaha na amani.

---
**MWISHO WA SIMULIZI**