Kijiji cha Keto kilichokuwa na shamrashamra muda mfupi uliopita, sasa kilibaki katika ukimya wa kutisha. Kila mwanakijiji aliyekunywa ule mvinyo wa agano alikuwa ameganda. Hakukuwa na damu tena, bali metali ya thamani. Katikati ya uwanja, maelfu ya watu walibaki katika pozi za aibu na maumivu, miili yao ikiwa imepakwa dhahabu safi ambayo iling’aa chini ya mwanga wa mwezi.

Keto alisimama katikati ya jukwaa, akiwa amemkumbatia Lilitu. Lakini alipojitazama mikononi, aliona ngozi yake ikianza kuwa ngumu. Ile pete ya shaba ilikuwa imetoweka kabisa ndani ya mfupa wake, na sasa paji la uso wake lilikuwa linavuja majimaji ya dhahabu.

"Umeona, mume wangu?" Lilitu alicheka, sauti yake ikivuma kama mwangwi wa kengele iliyopasuka. "Ulitaka kuondoa umaskini. Sasa kila mmoja wao ni utajiri tosha. Kijiji chako sasa ni hazina ya dunia."

Lakini usiku ulipoingia ndani zaidi, ukimya ulivunjika. Sanamu zile za dhahabu zilianza kutoa sauti ya kukwaruza. Zilianza kusogea polepole, viungo vyao vya metali vikisuguana na kutoa cheche za moto. Macho yao ya dhahabu yalikuwa yamefumbuka, yakimtazama Keto kwa chuki.

"Keto... rudisha uhai wetu..." sauti elfu moja zilivuma kwa mpigo, zikilia kama upepo wa dhoruba.

Sanamu hizo zilianza kumzunguka Keto na Lilitu. Hazikuwa na roho, zilikuwa na njaa ya uhai ambao Keto aliwaibia. Wakati huohuo, kwa mbali, sauti ya helikopta za kijeshi ilianza kusikika. Serikali ilikuwa imepoteza mawasiliano na wilaya hiyo, na rada zilionyesha kuwa kuna eneo kubwa la kijiji limefunikwa na mwanga usio wa kawaida.

"Keto, jeshi linakuja," Lilitu alinong'ona, akiruka juu na mabawa yake ya giza yaliyokuwa yameanza kuchomoza tena. "Watajaribu kuchukua dhahabu hii. Lazima uwaonyeshe kuwa wewe ndiye mwenye mamlaka juu ya uhai na kifo."

Keto alinyanyua mikono yake. Jicho la tatu la dhahabu lilitoa miale mikali kuelekea angani. Helikopta ya kwanza ilipokaribia, mwanga ule uliipiga na papo hapo helikopta ile ilianza kugeuka kuwa dhahabu ikiwa angani. Rubani na askari waliokuwa ndani waliganda, na chuma cha ndege kikawa dhahabu nzito. Ndege hiyo ilianguka kama jiwe na kusababisha kishindo kikubwa kijijini, ikivunja sanamu kadhaa za wanakijiji.

"Simameni!" Keto aliamuru zile sanamu za dhahabu. "Ninyi ni jeshi langu sasa!"

Sanamu zile zilisimama imara, zikielekeza nyuso zao kuelekea barabara kuu ambako vifaru vya jeshi vilikuwa vimeanza kuingia. Keto aligundua kuwa ili sanamu hizo ziweze kupigana, alihitaji "mafuta". Alimshika Lilitu na kumvuta karibu, akimwingilia kwa hasira ya kinyama juu ya rundo la dhahabu. Kila pigo la mwili wake lilituma nguvu kwa lile jeshi la dhahabu, likiwafanya wakimbie kuelekea kwenye vifaru kwa kasi ya ajabu.

Vifaru vilifyatua mabomu, lakini mabomu hayo yalipogusa miili ya dhahabu, yalidunda na kulipuka bila kuleta madhara. Sanamu za dhahabu zilivamia vifaru na kuanza kuvirarua kwa mikono yao ya metali.

Lakini katikati ya mapambano hayo, Keto aliona kitu kilichomfanya moyo wake usimame. Kwenye gari moja la kijeshi lililokuwa nyuma kabisa, alimuona kijana mmoja aliyekuwa ameshika picha ya mama yake. Alikuwa ni mwanafunzi wa zamani wa Keto, ambaye hakuwahi kunywa ule mvinyo.

"Mwalimu Keto! Acha!" kijana yule alipiga kelele.

Keto alistuka. Jicho lake la tatu lilianza kutoa damu ya kijani badala ya dhahabu. Aligundua kuwa Lilitu alikuwa akimnyonya uhai wake kila mara alipokuwa akimtumia kutoa nguvu kwa jeshi la dhahabu.

---

**Utangulizi wa Sehemu ya 22: PASI YA MWISHO**
Keto anagundua kuwa Lilitu anapanga kumgeuza yeye mwenyewe kuwa sanamu ya dhahabu ili Lilitu aweze kutawala ulimwengu peke yake. Keto anajaribu kutafuta lile kisu cha kale, lakini anakuta kisu hicho kimeyeyuka na kuwa sehemu ya kiti chake cha enzi. Je, Keto atajitoa muhanga kuokoa kile kilichobaki cha ubinadamu wake? Usikose **Sehemu ya 22: PASI YA MWISHO.**