Moto uliwaka kwa siku tatu mfululizo. Haikuwa moto wa kawaida; ulikuwa moto wa rangi ya machungwa na bluu uliokula kila kitu—dhahabu, zege, na miili ya sanamu. Kijiji kizima kilibadilika na kuwa uwanja wa majivu meupe na katikati yake kulikuwa na ziwa kubwa la dhahabu iliyoyeyuka, ambalo lilikuwa likitoka mvuke wa kijani wenye harufu ya ajabu.

Lilitu na Keto walikuwa wameyeyukia humo. Hakukuwa na alama ya ubinadamu wao iliyobaki, isipokuwa sauti ya dhoruba iliyokuwa ikivuma juu ya lile ziwa, ikisikika kama vilio vya watu elfu moja.

Asubuhi ya siku ya nne, kijana yule aliyewasha moto alirudi kwenye magofu yale. Alikuwa peke yake. Jeshi lilikuwa limekimbia eneo hilo baada ya kuona miujiza ya kutisha, wakitangaza eneo hilo kuwa "Eneo la Mionzi ya Giza." Kijana huyo alipofika ukingoni mwa ziwa lile la dhahabu ambalo sasa lilikuwa limeanza kuganda na kuwa ngumu, aliona kitu cha ajabu.

Pembezoni mwa lile ziwa, alikuwa ameketi mtoto mmoja mdogo wa kiume, mwenye umri wa miaka mitano hivi. Mtoto huyo alikuwa uchi, ngozi yake iling'aa kama shaba, na machoni mwake kulikuwa na weupe tupu—hakuwa na mboni. Mkononi mwake alikuwa ameshika kipande cha chuma kilichochongoka; ilikuwa ni ncha ya lile **kisu cha kale** kilichopona kwenye moto.

"Wewe ni nani?" kijana alimuuliza kwa sauti ya kutetemeka.

Mtoto yule aligeuka polepole. Sauti yake haikuwa ya mtoto, bali ilikuwa na mwangwi wa Zaba, Keto, na hata Lilitu kwa mpigo mmoja. "Mimi ni kumbukumbu ya kile kilichopotea. Mimi ni **Zaka**, mlinzi wa ziwa hili."

Yule kijana alijaribu kumkaribia, lakini mtoto huyo alinyoosha kile kipande cha kisu. Chini ya miguu ya mtoto yule, dhahabu iliyoonekana imeganda ilianza kutiririka kama maji.

"Dunia itakuja hapa," Zaka alinong'ona. "Wataona utajiri, lakini hawatatambua kuwa kila kipande cha dhahabu wanachokichukua hapa ni kipande cha roho ya mtu aliyeteseka. Kila mwanamke atakayekuja hapa kunywa maji ya ziwa hili ili kuwa mrembo, atazaa kifo."

Wakati huo huo, kule jijini, habari za "Kijiji cha Dhahabu" zilianza kusambaa. Matajiri wakubwa wa kigeni na wafanyabiashara wa siri walianza kuandaa safari za siri kuelekea kijijini hapo. Walikuwa na kiu ya kuchimba lile ziwa la dhahabu, wasijue kuwa ziwa lile lilikuwa na njaa ya damu mpya ili liweze kupanuka.

Zaka alisimama na kuelekea katikati ya ziwa, miguu yake ikitembea juu ya dhahabu iliyoyeyuka kana kwamba ni ardhi kavu. Alifikia kilele cha rundo la majivu na kuanza kuchimba kwa mikono yake midogo. Baada ya muda, alichomoza na kitu mkononi mwake.

Ilikuwa ni **ile pete ya shaba**. Haikupotea. Moto uliisafisha tu, na sasa kito chake cheusi kilikuwa kinang'aa kama nyota ya gizani.

"Agizo la mwisho limeanza," Zaka alisema huku akitabasamu, akionyesha meno yake yaliyokuwa ya dhahabu tupu. "Baba alitaka utajiri, mjomba alitaka upendo... mimi nataka dunia nzima igande."

---

**Utangulizi wa Sehemu ya 24: ROHO YA ZIWA LA DHAHABU**
Matajiri wa kwanza wanawasili kijijini wakiwa na mitambo ya kisasa ya kuchimba dhahabu. Zaka anawakaribisha kwa zawadi ya "vinyago vya dhahabu", lakini kila tajiri anayevaa kinyago hicho anaanza kumsahau mke wake na watoto wake, akitaka tu kulala ndani ya lile ziwa. Je, Zaka atafanikiwa kuigeuza dunia kuwa sanamu moja kubwa? Usikose **Sehemu ya 24: ROHO YA ZIWA LA DHAHABU.**