Huu ndio mwisho wa safari ya maumivu, usaliti, na laana iliyofungwa kwenye damu. Kila siri iliyofichwa gizani sasa inakuja nuruni kwa gharama ya mwisho.

Maabara ya Maralia ilikuwa inanuka harufu ya dawa za kemikali na ubani. Loveness alikuwa amefungwa kwenye meza ya upasuaji, mwili wake ukiwa hauna nguvu kutokana na ile sindano ya kijani. Maralia, akiwa na tabasamu la kikatili lililofunika sura yake ya kishujaa, alikuwa akitayarisha vifaa vya kupandikiza ule masalia ya kiumbe Siri ndani ya Loveness.

"Hii ndio mara ya mwisho, Loveness," Maralia alinong'ona. "Baada ya usiku huu, hutaitwa tena dada, wala mpenzi... utaitwa *Mama wa Ufalme Mpya*."

Lakini kabla Maralia hajaanza upasuaji huo wa kishaitani, ardhi ilitetemeka. Siyo tetemeko la kawaida, bali ni nguvu ya roho zilizoteseka zikidai haki. Kivuli cha Elias kilitokea, lakini safari hii hakuwa peke yake. Alikuwa ameshikana mikono na Sofia na Brayan wa kweli—yule kijana aliyempenda Loveness kwa dhati kabla ya kuchafuliwa na giza.

"Imetosha!" sauti ya Elias, Sofia, na Brayan ilinguruma kwa pamoja, ikipasua vioo vyote vya maabara.

Maralia alipiga kelele, macho yake yakibadilika na kuwa mekundu. "Hamna mamlaka hapa! Mimi ni kiumbe hai, ninyi ni vivuli tu!"

"Sisi ni vivuli vya dhambi uliyotaka kuifufua," Roho ya Brayan ilisema, ikisogea mbele. Brayan alimwangalia Loveness kwa mara ya mwisho, macho yake yakiwa yamejaa upendo na amani. "Loveness, mpenzi wangu... ili huyu nyoka afe, lazima mzunguko wa damu ukatike. Mimi ndiye ufunguo wa mwisho."

Roho ya Brayan iliingia ndani ya mwili wa Maralia kwa nguvu. Maralia alianza kupigana na nafsi yake mwenyewe. Mwili wake ulianza kulegea, na ile sindano ya sumu aliyokuwa ameshika ilianguka na kumchoma yeye mwenyewe.

"Loveness... kimbia!" sauti ya Brayan ilisikika ikitokea ndani ya koo la Maralia. "Washa moto maabara hii! Teketeza kila kitu! Niue mimi ili nikuokoe wewe!"

Loveness, akipata nguvu ya ajabu kutoka kwa roho ya mama yake (Sofia), alifanikiwa kujifungua kamba zile. Alichukua chupa za gesi na kemikali zinazowaka kwa urahisi na kuzimwaga kote maabarani. Alimtazama Maralia—ambaye sasa alikuwa akitokwa na damu za kijani na nyeusi—na kumuona Brayan ndani ya macho yake kwa sekunde ya mwisho.

"Nitakupenda daima, Brayan," Loveness alilia.

"Nenda, mwanangu," sauti ya Elias ilisikika ikimtuliza. "Nenda kuanza maisha ambayo hayana kivuli cha Mansoor."

Loveness aliwasha moto. *BOOOOOOM!*

Mlipuko mkubwa uliteketeza ile nyumba ya ufukweni, ukichoma kila kitabu, kila faili, na kila mbegu ya laana ya Mansoor. Maralia, kiumbe Siri, na kumbukumbu zote za usaliti ziligeuka kuwa majivu.

**MIEZI MITATU BAADAYE...**

Loveness alikuwa amesimama kwenye ufukwe wa mbali, kule mkoani Tanga, akitazama bahari tulivu. Tumbo lake lilikuwa tambarare, na kile kovu kubwa sasa kilikuwa kimeanza kufifia. Alikuwa amebadilisha jina lake; sasa aliitwa **Amani**.

Hakuwa na utajiri wa mamilioni, alikuwa anafanya kazi ya ualimu kwenye shule moja ya kijiji, akifundisha watoto wadogo kuhusu maadili na upendo wa kweli. Kila jioni, alikuwa akitazama jua likizama na kuhisi uwepo wa Elias, Sofia, na Brayan wakimlinda kutokea mbali—si kama mapepo, bali kama malaika waliofanya toba ya mwisho.

Siri ya "Mimba ya Dada" ilikuwa imezikwa chini ya majivu ya Lushoto na moto wa Dar es Salaam. Loveness alijua kuwa laana inashindwa na kitu kimoja tu: **Ujasiri wa kukubali kupoteza kila kitu ili kupata amani ya nafsi.**

Aligeuka na kuondoka ufukweni, akiacha nyayo zake zifutwe na mawimbi ya bahari, akiwa huru kwa mara ya kwanza tangu alipozaliwa.

---
**MWISHO WA SIMULIZI.**