Episode 4: HARUFU YA USALITI
Hali inazidi kuwa ya hatari kadiri ujasiri unavyozidi hofu. Sasa wawili hawa hawaogopi hata mwanga wa mchana, na kila dakika inayopita inasogeza siri yao karibu na mlipuko.
Ilikuwa ni siku ya Jumamosi, siku mbili kabla ya Nasra kurejea kutoka mkoani. Badala ya Abdul na Aisha kuwa na hofu, wao waliona ndiyo muda wa mwisho wa kutumia uhuru wao hadi tone la mwisho. Nyumba nzima ilikuwa na harufu ya mahaba; hakuna chumba ambacho hakijashuhudia miguno ya Aisha na ushindi wa Abdul.
Majira ya saa kumi jioni, mvua nyepesi ilianza kunyesha, ikileta hali ya hewa ya baridi na unyevunyevu. Aisha alitoka bafuni akiwa amejifunga taulo jeupe fupi lililoishia mapajani, maji yakitiririka kwenye ngozi yake nyororo na kuacha madoa ya unyevu kwenye taulo hilo. Alimkuta Abdul amekaa kitandani, akiwa amevaa bukta pekee, akimsubiri kwa hamu.
"Shemeji, baridi ya leo inahitaji koti zito la ngozi," Aisha alisema kwa sauti ya kilevi, huku akijitupa kitandani na kuliacha taulo lake lifunguke kwa makusudi, akionyesha kila kitu ambacho mwanamume angependa kukiona.
Abdul hakusubiri kualikwa mara mbili. Alimvamia Aisha kama simba aliyekuwa na njaa ya miaka mingi. Safari hii, Abdul alianza kwa kumfanyia Aisha masaji ya miguu kwa kutumia mafuta yenye harufu ya *vanilla*. Vidole vyake vilikuwa vikicheza kwenye viganja vya miguu ya Aisha, vikipanda taratibu kuelekea kwenye mapaja yake yaliyojaa, jambo lililomfanya binti huyo aanze kugaagaa kitandani kwa mihemko.
"Aah... Abdul... leo unanikosha... mmmh!" Aisha alishindwa kumuita "shemeji" kwa mara ya kwanza, akataja jina la Abdul huku akivuta shuka kwa nguvu.
Abdul alizama katikati ya mapaja ya Aisha, akitumia ufundi wa hali ya juu uliomfanya Aisha anyanyue kiuno chake juu na kuanza kutoa sauti za ajabu. "Shemeji... aaah... jamani... utaniua... ongeza kidogo... hapo hapo!" Sauti yake ilikuwa ikisikika hadi sebuleni, ikichanganyika na mlio wa mvua uliokuwa ukigonga mabati.
Kila tone la jasho lililokuwa likitoka miilini mwao lilikuwa ni ushahidi wa usaliti uliokubalika. Abdul alikuwa akifurahia kila sekunde, akihisi kama amerudi kwenye ujana wake. Aisha alimpa kila aina ya mbwembwe alizozisoma kwenye vitabu; alijua wapi pa kushika na wapi pa kung'ata ili kumfanya Abdul apagawe zaidi. Walifika kileleni kwa kelele na miguno mizito, wakikumbatiana kana kwamba dunia inaishia hapo.
Wakiwa bado wamelala hapo, pumzi zikiwa bado hazijatulia, simu ya Abdul iliyokuwa mezani ilianza kuita. Alipoitupia jicho, moyo wake ulidunda kwa nguvu. Alikuwa ni **Nasra**.
"Haloo, mume wangu," sauti ya Nasra ilisikika kwa furaha upande wa pili. "Nimepata usafiri wa dharura, nipo njiani naingia Dar sasa hivi. Baada ya saa moja nitakuwa hapo nyumbani. Aisha amekuandalia chakula gani mpenzi?"
Abdul alijikuta akikauka koo. Alimtazama Aisha ambaye alikuwa bado amelala uchi, miguu ikiwa bado haijatulia vizuri. "Eeh... Nasra... karibu mke wangu. Aisha amepika... amepika vizuri sana. Tunakusubiri."
Walipokata simu, hali ya hewa ilibadilika. Harufu ya mahaba iligeuka kuwa harufu ya hofu. Walikuwa na saa moja tu ya kufuta kila alama ya dhambi iliyokuwa ndani ya nyumba ile.
---
**Itaendelea Sehemu ya 05...**
Ilikuwa ni siku ya Jumamosi, siku mbili kabla ya Nasra kurejea kutoka mkoani. Badala ya Abdul na Aisha kuwa na hofu, wao waliona ndiyo muda wa mwisho wa kutumia uhuru wao hadi tone la mwisho. Nyumba nzima ilikuwa na harufu ya mahaba; hakuna chumba ambacho hakijashuhudia miguno ya Aisha na ushindi wa Abdul.
Majira ya saa kumi jioni, mvua nyepesi ilianza kunyesha, ikileta hali ya hewa ya baridi na unyevunyevu. Aisha alitoka bafuni akiwa amejifunga taulo jeupe fupi lililoishia mapajani, maji yakitiririka kwenye ngozi yake nyororo na kuacha madoa ya unyevu kwenye taulo hilo. Alimkuta Abdul amekaa kitandani, akiwa amevaa bukta pekee, akimsubiri kwa hamu.
"Shemeji, baridi ya leo inahitaji koti zito la ngozi," Aisha alisema kwa sauti ya kilevi, huku akijitupa kitandani na kuliacha taulo lake lifunguke kwa makusudi, akionyesha kila kitu ambacho mwanamume angependa kukiona.
Abdul hakusubiri kualikwa mara mbili. Alimvamia Aisha kama simba aliyekuwa na njaa ya miaka mingi. Safari hii, Abdul alianza kwa kumfanyia Aisha masaji ya miguu kwa kutumia mafuta yenye harufu ya *vanilla*. Vidole vyake vilikuwa vikicheza kwenye viganja vya miguu ya Aisha, vikipanda taratibu kuelekea kwenye mapaja yake yaliyojaa, jambo lililomfanya binti huyo aanze kugaagaa kitandani kwa mihemko.
"Aah... Abdul... leo unanikosha... mmmh!" Aisha alishindwa kumuita "shemeji" kwa mara ya kwanza, akataja jina la Abdul huku akivuta shuka kwa nguvu.
Abdul alizama katikati ya mapaja ya Aisha, akitumia ufundi wa hali ya juu uliomfanya Aisha anyanyue kiuno chake juu na kuanza kutoa sauti za ajabu. "Shemeji... aaah... jamani... utaniua... ongeza kidogo... hapo hapo!" Sauti yake ilikuwa ikisikika hadi sebuleni, ikichanganyika na mlio wa mvua uliokuwa ukigonga mabati.
Kila tone la jasho lililokuwa likitoka miilini mwao lilikuwa ni ushahidi wa usaliti uliokubalika. Abdul alikuwa akifurahia kila sekunde, akihisi kama amerudi kwenye ujana wake. Aisha alimpa kila aina ya mbwembwe alizozisoma kwenye vitabu; alijua wapi pa kushika na wapi pa kung'ata ili kumfanya Abdul apagawe zaidi. Walifika kileleni kwa kelele na miguno mizito, wakikumbatiana kana kwamba dunia inaishia hapo.
Wakiwa bado wamelala hapo, pumzi zikiwa bado hazijatulia, simu ya Abdul iliyokuwa mezani ilianza kuita. Alipoitupia jicho, moyo wake ulidunda kwa nguvu. Alikuwa ni **Nasra**.
"Haloo, mume wangu," sauti ya Nasra ilisikika kwa furaha upande wa pili. "Nimepata usafiri wa dharura, nipo njiani naingia Dar sasa hivi. Baada ya saa moja nitakuwa hapo nyumbani. Aisha amekuandalia chakula gani mpenzi?"
Abdul alijikuta akikauka koo. Alimtazama Aisha ambaye alikuwa bado amelala uchi, miguu ikiwa bado haijatulia vizuri. "Eeh... Nasra... karibu mke wangu. Aisha amepika... amepika vizuri sana. Tunakusubiri."
Walipokata simu, hali ya hewa ilibadilika. Harufu ya mahaba iligeuka kuwa harufu ya hofu. Walikuwa na saa moja tu ya kufuta kila alama ya dhambi iliyokuwa ndani ya nyumba ile.
---
**Itaendelea Sehemu ya 05...**