Episode 5: MBIO DHIDI YA UKWELI
Saa moja ya hofu ilianza kuyoyoma. Nyumba iliyokuwa uwanja wa anasa sasa ikawa eneo la tukio linalotakiwa kufutwa ushahidi. Harufu ya marashi ya *vanilla* na jasho la mahaba ilibidi ibadilishwe haraka kuwa harufu ya usafi wa kawaida.
"Aisha! Inuka haraka! Dada yako yupo njiani!" Abdul alifoka kwa sauti ya kunong'ona iliyojaa mtetemo. Alikuwa akitafuta bukta yake iliyokuwa imetupwa kona ya chumba wakati wa purukushani za mahaba.
Aisha alishtuka, hofu ikimvaa ghafla. Alinyakua lile taulo jeupe na kukimbilia bafuni kufuta kila alama ya mguso wa shemeji yake mwilini mwake. Abdul naye, kwa mikono inayoteteka, alianza kunyoosha shuka zilizokuwa zimevurugika kana kwamba kulikuwa na pambano la mieleka. Alipuliza pafyum ya chumbani kwa wingi ili kufunika harufu ya dhambi iliyokuwa imetanda hewani.
Dakika arobaini na tano baadae, mlio wa gari ulisikika getini. Nasra alikuwa amewasili.
"Karibu mke wangu!" Abdul alimlaki Nasra mlangoni kwa tabasamu la bandia, akimkumbatia kwa nguvu ili kuzuia macho ya mkewe yasianze kuzunguka nyumba mapema.
"Asante mume wangu. Jamani, nimekumis sana," Nasra alisema huku akitabasamu, kisha akamgeukia mdogo wake aliyekuwa akitoka jikoni akiwa amejifunga khanga vizuri, uso wake ukiwa na maji kana kwamba alikuwa ananawa uso. "Aisha, mdogo wangu! Umemtuza vizuri shemeji yako lakini?"
"Nimejitahidi dada," Aisha alijibu kwa sauti ya unyonge, akiepuka kukutanisha macho na Nasra.
Usiku ule, chakula cha jioni kilikuwa cha ukimya wa aina yake. Nasra alikuwa akihadithia safari yake, huku akimsifia Aisha kwa jinsi nyumba ilivyokuwa safi. Hata hivyo, kuna kitu kimoja Nasra alikiona; Aisha alikuwa hawezi kukaa kitako vizuri, na kila mara alikuwa akiguna kwa maumivu ya chini ya tumbo—maumivu yaliyotokana na "mikiki" mizito ya Abdul ya alasiri ile.
Baadaye usiku, wakati Nasra na Abdul wakiwa chumbani kwao, Nasra alijiegemeza kifuani mwa mumewe. "Mume wangu, mbona leo mwilini una harufu ya ajabu? Siyo pafyum yako ya kawaida... ni kama harufu ya mafuta ya nazi na... vanilla?"
Abdul alihisi moyo unataka kumtoka. "Ah, ni Aisha alikuwa anasafisha makabati ya chumbani akapuliza baadhi ya madawa ya wadudu, huenda harufu imebaki."
Nasra alinyamaza, lakini macho yake yalibaki yakitazama dari. Kesho yake asubuhi, wakati Nasra akifua nguo, alikutana na kitu kilichomfanya asimame ghafla. Ndani ya mfuko wa suruali ya Abdul, alikuta hereni moja ya dhahabu. Aliitambua vizuri—ilikuwa ni hereni aliyomnunulia Aisha kama zawadi ya siku ya kuzaliwa.
"Mbona hereni ya Aisha ipo kwenye suruali ya mume wangu?" Nasra alinong'ona, huku machozi ya kwanza ya shaka yakianza kumlengalenga.
Wakati huo huo, Aisha alikuwa jikoni akijaribu kuzuia kichefuchefu kilichomshika ghafla baada ya kunusa harufu ya chai. Hapo ndipo alipogundua kitu kilichomfanya adondoshe kikombe cha kauri chini; alikumbuka kuwa mwezi huu hakuwa ameona "siku zake."
---
**Itaendelea Sehemu ya 06...**
"Aisha! Inuka haraka! Dada yako yupo njiani!" Abdul alifoka kwa sauti ya kunong'ona iliyojaa mtetemo. Alikuwa akitafuta bukta yake iliyokuwa imetupwa kona ya chumba wakati wa purukushani za mahaba.
Aisha alishtuka, hofu ikimvaa ghafla. Alinyakua lile taulo jeupe na kukimbilia bafuni kufuta kila alama ya mguso wa shemeji yake mwilini mwake. Abdul naye, kwa mikono inayoteteka, alianza kunyoosha shuka zilizokuwa zimevurugika kana kwamba kulikuwa na pambano la mieleka. Alipuliza pafyum ya chumbani kwa wingi ili kufunika harufu ya dhambi iliyokuwa imetanda hewani.
Dakika arobaini na tano baadae, mlio wa gari ulisikika getini. Nasra alikuwa amewasili.
"Karibu mke wangu!" Abdul alimlaki Nasra mlangoni kwa tabasamu la bandia, akimkumbatia kwa nguvu ili kuzuia macho ya mkewe yasianze kuzunguka nyumba mapema.
"Asante mume wangu. Jamani, nimekumis sana," Nasra alisema huku akitabasamu, kisha akamgeukia mdogo wake aliyekuwa akitoka jikoni akiwa amejifunga khanga vizuri, uso wake ukiwa na maji kana kwamba alikuwa ananawa uso. "Aisha, mdogo wangu! Umemtuza vizuri shemeji yako lakini?"
"Nimejitahidi dada," Aisha alijibu kwa sauti ya unyonge, akiepuka kukutanisha macho na Nasra.
Usiku ule, chakula cha jioni kilikuwa cha ukimya wa aina yake. Nasra alikuwa akihadithia safari yake, huku akimsifia Aisha kwa jinsi nyumba ilivyokuwa safi. Hata hivyo, kuna kitu kimoja Nasra alikiona; Aisha alikuwa hawezi kukaa kitako vizuri, na kila mara alikuwa akiguna kwa maumivu ya chini ya tumbo—maumivu yaliyotokana na "mikiki" mizito ya Abdul ya alasiri ile.
Baadaye usiku, wakati Nasra na Abdul wakiwa chumbani kwao, Nasra alijiegemeza kifuani mwa mumewe. "Mume wangu, mbona leo mwilini una harufu ya ajabu? Siyo pafyum yako ya kawaida... ni kama harufu ya mafuta ya nazi na... vanilla?"
Abdul alihisi moyo unataka kumtoka. "Ah, ni Aisha alikuwa anasafisha makabati ya chumbani akapuliza baadhi ya madawa ya wadudu, huenda harufu imebaki."
Nasra alinyamaza, lakini macho yake yalibaki yakitazama dari. Kesho yake asubuhi, wakati Nasra akifua nguo, alikutana na kitu kilichomfanya asimame ghafla. Ndani ya mfuko wa suruali ya Abdul, alikuta hereni moja ya dhahabu. Aliitambua vizuri—ilikuwa ni hereni aliyomnunulia Aisha kama zawadi ya siku ya kuzaliwa.
"Mbona hereni ya Aisha ipo kwenye suruali ya mume wangu?" Nasra alinong'ona, huku machozi ya kwanza ya shaka yakianza kumlengalenga.
Wakati huo huo, Aisha alikuwa jikoni akijaribu kuzuia kichefuchefu kilichomshika ghafla baada ya kunusa harufu ya chai. Hapo ndipo alipogundua kitu kilichomfanya adondoshe kikombe cha kauri chini; alikumbuka kuwa mwezi huu hakuwa ameona "siku zake."
---
**Itaendelea Sehemu ya 06...**