Nilihisi kama mwili wangu unavutwa kupitia tundu la sindano. Kila kiungo kilikuwa kinauma, na ule mwanga wa kijani kutoka kwenye lile jicho mkononi mwangu ulitawala kila kitu. Kwa muda mfupi, nilihisi kama nimepoteza uzito wa mwili wangu na nimebakiza roho tu.

Nilianguka kwa kishindo kwenye sakafu ya baridi iliyotengenezwa kwa vioo. Nilipoinuka na kutazama huku na kule, nikaona mamilioni ya vioo vimenizunguka, na kila kioo kilikuwa kinaonyesha matukio ya maisha yangu—lakini yakiwa yamepinda na kuharibiwa.

*(Sauti: Clink... clink... – Sauti ya miguu yangu ikigusa sakafu ya vioo)*

"Happy! Happy uko wapi?!" nilipiga kelele.

"Kaka... kaka niko huku!" Sauti ya Happy ilisikika ikitokea kila upande wa vile vioo, ikinitatiza nisijue aelekeo sahihi.

Ghafla, Munil alitokea mbele yangu. Safari hii hakuwa na umbo la kutisha; alikuwa amevaa lile gauni jeupe la hariri kama siku ile ya kwanza kule gereji, lakini macho yake ya kijani yalikuwa yanatoa machozi ya damu.

"Umekuja kucheza, mume wangu?" Munil aliuliza huku akicheka kicheko kilichopasuka kama kioo. "Katika gereza hili, hakuna mwanzo wala mwisho. Hapa ndipo nilipoishi kwa miaka yote tangu mama yako aliponiacha nizame."

*(Sauti: Tssshhh... – Sauti ya vioo vikisogeleana na kunibana)*

Vioo vile vilianza kunisogelea, vikitengeneza chumba kidogo kuanza kunikandamiza. Nilimwona Happy ndani ya kioo kimoja, akiwa amekaa kwenye kona akitetemeka. Alikuwa anaanza kupoteza rangi ya ngozi yake na kuwa mweupe kama karatasi.

"Munil, nimalize mimi! Mwache Happy aende!" nilisema huku nikinyoosha mkono wangu wenye lile jicho.

Munil alinisogelea, ubaridi wake ukinitia ganzi mpaka kwenye mifupa. "Ili Happy atoke, lazima uvunje kioo cha kumbukumbu yako ya mwisho. Kumbukumbu ambayo hupendi kuikumbuka... ile siku uliponiona nikizama na ukaogopa kunishika mkono!"

*(Sauti: Splash... splash... – Sauti ya maji ya bahari yakianza kuingia ndani ya kile chumba cha vioo)*

Maji yalianza kuingia kwa kasi ya ajabu. Kumbukumbu ile ilianza kunijia kichwani. Kweli, nilikuwa mtoto, na nilimwona Munira akizama. Niliunyosha mkono wangu, lakini nilipoona wimbi kubwa, niliurudisha nyuma kwa hofu. Hofu yangu ndiyo iliyompa nguvu Munil miaka yote hii.

"Itoe hofu hiyo sasa!" Munil alifoka, uso wake ukibadilika na kuwa wa kutisha.

Niliangalia lile jicho mkononi mwangu. Lilikuwa likinichoma. Niligundua kuwa jicho lile halikuwa la Munil pekee, bali lilikuwa ni jicho la hofu yangu. Niliumiza kiganja changu kwa nguvu, nikataka kulipasua lile jicho kwa kutumia kipande cha kioo kilichokuwa sakafuni.

*(Sauti: KRAAAAASH! – Sauti ya kioo kikipasuka)*

"Sitaogopa tena!" nilipiga kelele, na kukipigilia kile kipande cha kioo kwenye lile jicho mkononi mwangu.

Maumivu yalikuwa makali kiasi cha kunifanya nipoteze fahamu kwa sekunde chache. Damu nyekundu ya binadamu ilichanganyika na ule ute wa kijani wa Munil. Ghafla, vioo vyote vilipasuka kwa wakati mmoja.

*(Sauti: SHATTER! – Sauti ya mamilioni ya vioo vikivunjika)*

Nilihisi mkono wa Happy ukinishika. Tulikuwa tunapaishwa juu kuelekea kwenye mwanga mweupe. Munil alikuwa akipiga kelele kwa nyuma, akijaribu kutushika lakini mwili wake ulikuwa unageuka kuwa maji ya bahari na kudondoka chini.

Tulizinduka tukiwa tumelala juu ya kaburi la Munira kule Bagamoyo. Happy alikuwa pembeni yangu, akivuta pumzi kwa nguvu. Mama na Mzee wa Kiroho walikuwa wametuzunguka.

"Imekwisha?" Happy aliuliza kwa sauti ya chini.

Mzee wa Kiroho aliushika mkono wangu wa kulia. Lile jicho lilikuwa limepotea, na badala yake palikuwa na kovu la kawaida la mshono. Lakini upepo wa bahari ulipovuma, nilisikia sauti ya ajabu ikitoka majini.

*(Sauti: Shuaaaaaa... Shuaaaaaa... – Mawimbi yakisikika kama yanataja jina langu)*

Mzee alitazama bahari kwa wasiwasi. "Mkataba wa Munira umekwisha... lakini mmeamsha kitu kikubwa zaidi kule vilindini. Mfalme Zandara hapendi kupoteza watumwa wake wawili kwa siku moja."

---
**Itaendelea Episode 19: KISASI CHA ZANDARA.**