Episode 17: SAFARI YA GIZA NA HARUFU YA PINGU
katikati ya askari wawili wenye nyuso za kikatili. Mikono yake iliyokuwa imefungwa pingu kwa nyuma ilikuwa imeanza kufa ganzi, na jeraha la bega lilikuwa likitoa maumivu ya moto yaliyokuwa yakisambaa mwilini mwake kila gari lilipokanyaga shimo.
"Unajua Jonas, umesababisha usumbufu mkubwa sana," askari mmoja alisema huku akichezea rungu lake. "Uliiba fedha za watu, ukadhulumu watoto wa watu, na ukadhani unaweza kutokomea porini kama swala?"
Jonas hakujibu. Macho yake yalikuwa yameganda kwenye kioo cha dirisha, akitazama milima ya Meru iliyokuwa ikizidi kuwa mbali. Alijua kuwa anarudi mahali ambapo kila mtu anamchukia. Arusha haikuwa tena mji wa fursa kwake; ilikuwa ni machinjio ya heshima yake.
"Halima yuko wapi?" Jonas aliuliza kwa sauti dhaifu, akimkumbuka binti yule aliyemfyatulia risasi.
Askari yule alicheka kwa dhihaka. "Halima yuko mikononi mwa madaktari. Alijaribu kujiua kwa risasi baada ya kukukosa wewe, lakini bahati nzuri hakufanikiwa. Sasa anasubiri kutoa ushahidi dhidi yako. Kila binti uliyemgusa anapiga simu kituoni kutaka kukuona ukiwa nyuma ya nondo."
Jonas alihisi kichefuchefu kikali. Kila binti aliyemtumia kama tambara la deki sasa alikuwa silaha inayoelekezwa kwake. Alikumbuka ahadi zake za uongo: *“Vua chupi nikupe ajira,” “Nitakupa cheo cha juu,” “Nitakulinda.”* Ahadi hizo sasa zilikuwa pingu zinazomkaza nyama ya mikono yake.
Gari lilipofika katikati ya jiji la Arusha, kundi la watu lilikuwa limekusanyika karibu na kituo cha polisi cha kati. Habari za kukamatwa kwa "Mkurugenzi Mbakaji na Mwizi" zilikuwa zimeshaenea kama moto wa kifuu kupitia mitandao ya kijamii. Jessica na Mzee Kimario walikuwa wamesimama mbele ya kituo, nyuso zao zikiwa zimejawa na chuki na kuridhika kuona haki inatendeka.
Jonas alipotolewa garini, kelele za kuzomea na matusi zilirindima hewani.
"Muuaji! Mwizi wa ndoto za watoto wetu!" mwanamke mmoja alipiga kelele huku akimrushia chupa ya maji.
Jonas alitembea kwa unyonge, akivutwa na askari kuelekea ndani ya mlango wa chuma. Alipopita karibu na Jessica, binti huyo alimnong'oneza neno moja tu lililomchoma kuliko risasi ya Halima: *"Ulitamani ajira za miili, sasa utafanya kazi ya milele ndani ya kuta hizi."*
Mlango wa chuma ulifungwa kwa kishindo kikuu. *KRAAAANG!* Giza la korido za jela lilimkaribisha Jonas. Harufu ya mkojo, jasho la wafungwa, na baridi ya sakafu ya simenti vilikuwa ndio "ofisi" yake mpya. Alitupwa kwenye chumba kidogo cha mahabusu chenye watu kumi, ambao walimtazama kwa macho ya njaa na ukatili.
"Karibu mgeni mrembo," mfungwa mmoja mkubwa mwenye kovu usoni alisema huku akitabasamu. "Tumekusubiri sana, bosi wa Terejo."
Jonas alijikunyata pembeni, akijua kuwa usiku huu utakuwa mrefu kuliko ule wa chumba cha Erica. Hukumu ya dunia ilikuwa imeanza, na hakukuwa na bahasha ya mamilioni inayoweza kumwokoa safari hii.
**INAENDELEA SEHEMU YA 18...**
"Unajua Jonas, umesababisha usumbufu mkubwa sana," askari mmoja alisema huku akichezea rungu lake. "Uliiba fedha za watu, ukadhulumu watoto wa watu, na ukadhani unaweza kutokomea porini kama swala?"
Jonas hakujibu. Macho yake yalikuwa yameganda kwenye kioo cha dirisha, akitazama milima ya Meru iliyokuwa ikizidi kuwa mbali. Alijua kuwa anarudi mahali ambapo kila mtu anamchukia. Arusha haikuwa tena mji wa fursa kwake; ilikuwa ni machinjio ya heshima yake.
"Halima yuko wapi?" Jonas aliuliza kwa sauti dhaifu, akimkumbuka binti yule aliyemfyatulia risasi.
Askari yule alicheka kwa dhihaka. "Halima yuko mikononi mwa madaktari. Alijaribu kujiua kwa risasi baada ya kukukosa wewe, lakini bahati nzuri hakufanikiwa. Sasa anasubiri kutoa ushahidi dhidi yako. Kila binti uliyemgusa anapiga simu kituoni kutaka kukuona ukiwa nyuma ya nondo."
Jonas alihisi kichefuchefu kikali. Kila binti aliyemtumia kama tambara la deki sasa alikuwa silaha inayoelekezwa kwake. Alikumbuka ahadi zake za uongo: *“Vua chupi nikupe ajira,” “Nitakupa cheo cha juu,” “Nitakulinda.”* Ahadi hizo sasa zilikuwa pingu zinazomkaza nyama ya mikono yake.
Gari lilipofika katikati ya jiji la Arusha, kundi la watu lilikuwa limekusanyika karibu na kituo cha polisi cha kati. Habari za kukamatwa kwa "Mkurugenzi Mbakaji na Mwizi" zilikuwa zimeshaenea kama moto wa kifuu kupitia mitandao ya kijamii. Jessica na Mzee Kimario walikuwa wamesimama mbele ya kituo, nyuso zao zikiwa zimejawa na chuki na kuridhika kuona haki inatendeka.
Jonas alipotolewa garini, kelele za kuzomea na matusi zilirindima hewani.
"Muuaji! Mwizi wa ndoto za watoto wetu!" mwanamke mmoja alipiga kelele huku akimrushia chupa ya maji.
Jonas alitembea kwa unyonge, akivutwa na askari kuelekea ndani ya mlango wa chuma. Alipopita karibu na Jessica, binti huyo alimnong'oneza neno moja tu lililomchoma kuliko risasi ya Halima: *"Ulitamani ajira za miili, sasa utafanya kazi ya milele ndani ya kuta hizi."*
Mlango wa chuma ulifungwa kwa kishindo kikuu. *KRAAAANG!* Giza la korido za jela lilimkaribisha Jonas. Harufu ya mkojo, jasho la wafungwa, na baridi ya sakafu ya simenti vilikuwa ndio "ofisi" yake mpya. Alitupwa kwenye chumba kidogo cha mahabusu chenye watu kumi, ambao walimtazama kwa macho ya njaa na ukatili.
"Karibu mgeni mrembo," mfungwa mmoja mkubwa mwenye kovu usoni alisema huku akitabasamu. "Tumekusubiri sana, bosi wa Terejo."
Jonas alijikunyata pembeni, akijua kuwa usiku huu utakuwa mrefu kuliko ule wa chumba cha Erica. Hukumu ya dunia ilikuwa imeanza, na hakukuwa na bahasha ya mamilioni inayoweza kumwokoa safari hii.
**INAENDELEA SEHEMU YA 18...**